Szydłowiec walczy o Konrada. "Tato nie oddycha...". Telefon, który zmienił wszystko

19 lutego 2024 roku w jednym z domów w Szydłowcu zatrzymał się czas. Dosłownie.

44-letni Konrad Sieczka siedział na kanapie obok syna, gdy nagle przestał oddychać. W domu była trójka ich dzieci. Żona w pracy.

To najmłodsi jako pierwsi stanęli do walki o życie taty. Telefon pełen paniki: "Mamo, tata nie oddycha, jest siny!". Dwie minuty później była już w domu. Ratownicy medyczni przejęli resuscytację od ich córki, która wykazała się niezwykłą odwagą. Reanimacja trwała ponad 40 minut. W końcu serce znów zaczęło bić.

Ale cena była ogromna.

Długie niedotlenienie doprowadziło do rozległych zmian niedotleniowo-niedokrwiennych w mózgu. Konrad zapadł w śpiączkę. Trafił na OIOM w Kielcach. Lekarze zrobili wszystko, by go uratować. Udało się przywrócić krążenie, ale droga do powrotu do rodziny okazała się znacznie trudniejsza.

Minęły dwa lata. Stan Konrada nie uległ znaczącej poprawie.  A walka o  sprawność musi trwać dalej.

To oznacza jedno: kosztowną, intensywną rehabilitację i specjalistyczny sprzęt medyczny, który umożliwi codzienne funkcjonowanie i dalszą terapię.

Żona Konrada mówi wprost: "Od tamtego dnia żyjemy w nieustannej walce o jego powrót do nas. Każda pomoc daje nam nadzieję na lepsze jutro."

W domu czekają dzieci. Czekają na tatę, który jeszcze rok temu był obok nich – na kanapie, przy stole, w zwykłej codzienności. Dziś ta codzienność to rehabilitacja, szpitalne sale i niepewność jutra.

Ale jest też nadzieja  – rehabilitacja nie może zostać przerwana.

Każdy z nas może stać się częścią tej historii.

Przekaż 1,5% podatku:

Numer KRS: 0000396361

Cel szczegółowy: 0794289 Konrad

To nic nie kosztuje, a dla tej rodziny może oznaczać kolejne miesiące terapii.

Można też wesprzeć Konrada bezpośrednio poprzez zbiórkę:????

https://www.siepomaga.pl/konrad-sieczka

Dostępna jest również forma wsparcia SMS (szczegóły na stronie zbiórki).

Czasem życie zmienia się w kilka sekund. Jedno zatrzymane serce potrafi wywrócić świat całej rodziny.

Dziś Konrad sam nie poprosi o pomoc. Robią to za niego najbliżsi. Jeśli możemy – zatrzymajmy się na chwilę i pomóżmy przywrócić nadzieję tam, gdzie rok temu zatrzymał się oddech.